Bazen

Bazen ( özellikle karşımda biri yokken, kendi kendime, aslında durmadık yere) o kadar çok "salakça" düşünürken yakalıyorum ki kendimi anlatamam. Bu salakça düşünceler ondan sonra gerçekleşiyor ve ben iyice aptal oluyorum. Özellikle böyle aptallaştığım zamanlarda beni aptallaştıran kişiye karşı kötü hisler ekiyorum. Bu ektiğim kötü hislerin hiçbiri biçmiyorum eğer ısrarla çevremde durmuyor ya da bir şekilde müdahil olmuyorsa bana. O durumlarda hiç acımam betona çakar gibi davranırım. Ancak genelde böyle olmaz. Özünde soğuk bir insan olunca mesafe dediğin, engel dediğin, yok sayma, umursamama dediğin şeyler elinin gerçek anlamda kiri oluyor. Büyük bir rahatlıkla "sketch book"ta yeni bir sayfaya, bir tane daha yeni bir "boş sayfaya" geçebiliyor insan.

Tabi şöyle de düşünebilirim: Aslında (bu kelimeyi de yerli yersiz çok kullanıyorum) hiç de umursamaz, hiç de soğuk biri değilim. Sadece olumsuz bir durumla ( in my manner ) karşılaşınca thermal cycler gibi çat diye sıcaklığımı düşürüyorum. Sadece thermal kısmı tabi. Yükseltemediğim için bir "cycle" oluşturamıyor. Ne yapak anuğakoyim, insan dediğin defolarının toplamı. En azından ben.